انسانى نگذشته است كاملا تطبيق مىكند . ضمنا از اينكه اين جمله با « او » عطف شده نشان مىدهد كه نعمتهاى ديگر بهشتى مخصوصا ميوه‌ها ميتواند جانشين آب گردد ، و عطش سوزان انسان را تسكين بخشد . [ 4 - تعبير به « * ( إِنَّ اللَّه حَرَّمَهُما ) * » ] 4 - جمله « * ( إِنَّ اللَّه حَرَّمَهُما عَلَى الْكافِرِينَ ) * » ( خداوند آنها را بر كافران حرام كرده ) اشاره به اين است كه بهشتيان مضايقه اى از بخشيدن اين نعمتها ندارند زيرا نه چيزى از آنها كم مىشود و نه در درون سينه ، كينه اى نسبت به كسى دارند ، حتى نسبت به دشمنانشان ، ولى وضع دوزخيان آن چنان است كه نمىتوانند از نعمتهاى بهشتى بهره گيرند ، اين تحريم در حقيقت يك نوع « تحريم تكوينى » است ، همانند محروميت بسيارى از بيماران از غذاهاى لذيذ و رنگارنگ . در آيه بعد سبب محروميت آنها را تشريح مىكند و با ذكر صفات دوزخيان روشن مىسازد كه اين سرنوشت شوم را خودشان براى خويشتن فراهم ساخته‌اند نخست مىگويد : « آنها كسانى هستند كه دين و مذهب خود را به سرگرمى و بازى گرفتند » ( * ( الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَهْواً وَلَعِباً ) * ) . « و زندگى دنيا آنها را فريب داد و مغرور ساخت » ( * ( وَغَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا ) * ) . اين امور سبب شد كه آنها در لجنزار شهوات فرو روند و همه چيز حتى رستاخيز را به دست فراموشى بسپارند و گفتار پيامبران و آيات الهى را انكار كنند ، لذا به دنبال آن اضافه مىكند « امروز هم ما آنها را فراموش خواهيم كرد همانگونه كه آنها لقاى چنين روزى را فراموش كردند و همانگونه كه آيات ما را انكار نمودند » ( * ( فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا وَما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ ) * ) .